مقدمه سپاس بىقياس خداوندى را سزاست كه توده‌اى گل را با « نفخت فيه من روحى » جان بخشيد و او را از ظلمت و زندان ماديت رهايى داد و تا مقام آدميت و خلافت برآورد ؛ و سپس با ارزانى داشتن نعمت ولايت بر مؤمنين منت گذاشت ؛ و با نهادن درد عشق و ذوق طلب در دل ره‌يافتگان كويش ايشان را از گروه « بل هم اضلّ » متمايز ساخت . و بعد - اين بنده را ، كه گهگاه از شنيدن بيت و غزلى خارخارى در وجود احساس مىشد ، منفذى كه براى گريز آن احساس هم پيدا مىآمد بيتى و غزلى ديگر مىبود ؛ و اين « دور » نه باطل مرا به آشنايى با نام و اشعار فياض لاهيجى حكيم و محقق برجستهء دورهء صفوى كشاند . چون اين ناچيز با اشعار اين شاعر و حكيم انس و الفتى گرفت در اين انديشه شد كه ديوان او را تصحيح و چاپ كند تا اهل ذوق را هم نصيبى حاصل آيد . هرچند آن بضاعت علمى را كه لازمهء اين مهم بود در خود سراغ نداشتم ، اما چون « سر سوزن ذوقى » بود لذا با اين دستمايه ، و نيز پشتوانه‌اى از تشويق و تأييد دوستان ادب دوست ، همت بدين كار گماشت ، و اينك شكر خداى را كه آن آرزوى ديرين برآورده شده است . مختصرى از احوال و آثار فياض لاهيجى حكيم متشرع و متكلم فاضل و اديب و شاعر محقق عبد الرزاق بن على بن حسين